Η απλούστευση κλειδί της αναθεώρησης της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής

Για τον Richard Ashworth, εισηγητή του ΕΚ για την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ), ένα προφανές πρόβλημά της σήμερα, είναι η υπερβολική γραφειοκρατία που πνίγει τους αγρότες. Έτσι, σημειώνει σε συνέντευξη που μας παραχώρησε, στην αναθεώρησή της που είναι προγραμματισμένη για το 2013, η απλοποίηση πρέπει να είναι κεντρική προτεραιότητα. Το ΕΚ συζήτησε τις προτάσεις για την απλοποίηση της ΚΑΠ στις 19 Απριλίου, με την ψηφοφορία στην ολομέλεια να είναι προγραμματισμένη για τις 18 Μαΐου.



Μπορεί η γεωργία να διατηρήσει το μερίδιο που κατέχει στον κοινοτικό προϋπολογισμό και μετά το 2013, δεδομένης της οικονομικής κρίσης που πλήττει την Ευρώπη;

 

HD

Αναθεώρηση της ΚΑΠ χωρίς να έχει προηγηθεί αναθεώρηση του προϋπολογισμού δεν είναι δυνατόν να υπάρξει. Η κρίση, η ανεργία και πολλά άλλα, συμπεριλαμβανομένων των κλιματικές αλλαγές, του ενεργειακού και της λαθρομετανάστευσης, δεν υπήρχαν στην τελευταία αναθεώρησή της. Ο πολίτης περιμένει απαντήσεις από την ΕΕ σε όλα αυτά αλλά χωρίς πρόσθετο κόστος. Αυτό σημαίνει ότι για η γεωργία θα πρέπει να δώσει σκληρή μάχη για να διατηρήσει το 40% του προϋπολογισμού που της αναλογεί.



Ποια είναι η χρησιμότητα μιας απλούστευσης της ΚΑΠ για τους παραγωγούς. Μπορείτε να μας δώσετε ορισμένα παραδείγματα;



Οι παραγωγοί είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται με βάση συγκεκριμένες προδιαγραφές περιβαλλοντικής και υγειονομικής προστασίας. Όμως η ΚΑΠ είναι υπερβολικά γραφειοκρατική και πολλοί κανόνες είναι απλώς εκτός αναλογιών.



Οι συνεχείς έλεγχοι είναι εξαιρετικά ενοχλητικοί, όπως είναι και ο... χαρτοπόλεμος που απαιτείται και όλα αυτά δεν αφήνουν τους αγρότες να συγκεντρωθούν στη δουλειά τους, τα κοπάδια και τη γη τους.



Οργή προκαλεί όμως στους παραγωγούς και το ότι κάθε σφάλμα στα έντυπα που υποβάλλουν τιμωρείται με αποτέλεσμα ακόμα και εντελώς ασήμαντα μικρολάθη να επισύρουν ποινές που είναι εντελώς εκτός αναλογιών. Συνήθως δε πρόκειται για λάθη που δεν ήταν εσκεμμένα αλλά, λόγω εσφαλμένης πληροφόρησης των παραγωγών για παράδειγμα από τοπικές υπηρεσίες. Αυτό είναι προφανώς άδικο. Πρέπει να μην υπάρχει καμία ποινή για το πρώτο σφάλμα που διαπράττεται αλλά προφανώς αν αυτό συνεχίζεται τότε θα πρέπει να υπάρχουν κυρώσεις.



Ένα άλλο θέμα είναι η αναγκαιότητα εξωτερικής πιστοποίησης. Γιατί δεν μπορεί να το κάνει ο ίδιος ο παραγωγός και απαιτείται εξωτερικός έλεγχος; Ας υπάρχουν περιοδικοί έλεγχοι, κάθε τρία χρόνια, αλλά πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους παραγωγούς ως ενήλικες...



Οι παραγωγοί από τα νέα κράτη μέλη λαμβάνουν μικρότερες επιδοτήσεις από τους συναδέλφους σου των χωρών που προσχώρησαν παλαιότερα. Θα αλλάξει κάτι μετά το 2013;

Η προσχώρηση των χωρών αυτών βασίσθηκε σε μια μεταβατική διευθέτηση που θα δει τη σταδιακή εξίσωσή τους με τους παραγωγούς των "παλαιών" 15 κρατών μελών. Δεν είναι παράλογο αλλά σίγουρα καταλαβαίνω και τους παραγωγούς των "12" που βλέπουν τους συναδέλφους τους στη Βρετανία, τη Γερμανία, τη Γαλλία να λαμβάνουν πλήρη στήριξη ενώ αυτοί όχι.



Από την άλλη πλευρά αυτές οι μεταβατικές διατάξεις τους δίνουν ορισμένα πλεονεκτήματα με κυριότερο το σημαντικά μειωμένο κόστος. Θέλω μια γεωργία απλούστερη, δικαιότερη και με μεγαλύτερη διαφάνεια. Διαφορετικά προβλέπω ότι τα νέα κράτη μέλη θα σταματήσουν κάθε αναθεώρηση μέχρι να βεβαιωθούν ότι η ΚΑΠ είναι, πράγματι, δίκαιη και κατανοώ απολύτως τη θέση τους.



Εσείς ο ίδιος έχετε υπάρξει αγρότης και δη στη Νέα Ζηλανδία στις αρχές της δεκαετίας του 1970, πριν από την ένταξη της Βρετανίας. Τι θα λέγατε στους Νεοζηλανδούς αγρότες για τη γεωργία στην Ευρώπη;



Το πρώτο είναι πως στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι ευρωπαίοι αγρότες δεν ζουν από και για τις επιδοτήσεις και οι περισσότεροι θα προτιμούσαν να είναι πραγματικά ανεξάρτητοι παρά να είναι επιδοτούμενοι.



Ας είμαστε όμως ρεαλιστές. Δεν είμαστε Νέα Ζηλανδία. Ο μέσος μισθός εδώ είναι σημαντικά υψηλότερος από ότι στη Νέα Ζηλανδία αλλά το μέσο αγροτικό εισόδημα δεν είναι περισσότερο από το μισό του μέσου μισθού. Χωρίς τις επιδοτήσεις θα είχαμε σοβαρή κρίση.



Η κοινή γνώμη στην Ευρώπη έχει επίσης κάθε λόγο των να έχει απαιτήσεις από τους παραγωγούς  σε ζητήματα όμως η προστασία του περιβάλλοντος, η καλή υγεία και μεταχείριση των ζώων, η φυτοϋγειονομική προστασία και άλλα. Αυτό συνεπάγεται ένα κόστος που όμως δεν μπορεί να περάσει στους καταναλωτές. Είναι έτσι απολύτως σωστό και δίκαιο η ΕΕ να αναγνωρίσει αυτή την πραγματικότητα και να αποζημιώσει τους αγρότες για την παροχή τέτοιων δημόσιων αγαθών.