Ι. ΤΣΟΥΚΑΛΑ (ΝΔ) - Υπέρ μιας πιο αποκεντρωμένης Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής τάχθηκε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Με μεγάλη πλειοψηφία (15: υπέρ, 9: κατά) ψηφίσθηκε χθες η Πράσινη Βίβλος για τη μεταρρύθμιση της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής από την Επιτροπή Αλιείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η Πράσινη Βίβλος θέτει ένα νέο πλαίσιο για τη χάραξη της αλιευτικής πολιτικής, λαμβάνοντας υπόψη την κοινωνική, οικονομική και περιβαλλοντική διάσταση των σύγχρονων αλιευτικών δραστηριοτήτων. Συγκεκριμένα, η Έκθεση επικεντρώνεται στην προστασία και διατήρηση των αλιευτικών πόρων, την αξιοπρεπή διαβίωση των επαγγελματιών του τομέα, και την οικονομική αποδοτικότητα και βιωσιμότητα του κλάδου. Υποστηρίζει, επίσης, ένα σύστημα διαχείρισης που βασίζεται στην αποκέντρωση της λήψης αποφάσεων προς τις ευρωπαϊκές περιφέρειες, με άμεση συμμετοχή των επαγγελματιών του κλάδου.

 

HD

«Οι τροπολογίες που προτείναμε προωθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων αλιέων. Ο ελληνικός αλιευτικός στόλος είναι ο μεγαλύτερος στην ΕΕ, αλλά αποτελείται κατά 90% από σκάφη μικρότερα των 12 μέτρων. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι περισσότεροι από 30.000 Έλληνες απασχολούνται στην αλιεία και άλλοι 10.000 στην υδατοκαλλιέργεια, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην οικονομική και κοινωνική συνοχή νησιωτικών και ακριτικών περιοχών. Η στήριξη της αλιείας δεν είναι πολυτέλεια αλλά στρατηγική επιλογή για τη χώρα μας».
Ο κ. Τσουκαλάς τόνισε την ανάγκη εφαρμογής ενός απλουστευμένου ρυθμιστικού πλαισίου ως κύριου παράγοντα για την επίτευξη βέλτιστων αποτελεσμάτων, ενώ  υπογράμμισε τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει η υδατοκαλλιέργεια, τομέας στον οποίο η χώρα μας σημειώνει μεγάλη πρόοδο, ευρισκόμενη στη δεύτερη θέση στην Ε.Ε. με βάση τη συνολική παραγωγή. Η προστασία της ευρωπαϊκής παραγωγής υδατοκαλλιέργειας μέσω της θέσπισης αυστηρών υγειονομικών προδιαγραφών και καθιέρωσης υψηλών προτύπων για τη βιολογική υδατοκαλλιέργεια, καθώς και η χρηματοδότηση επιχειρήσεων σύμφωνα με τη συμβολή τους στην κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη της παράκτιας ζωής, και όχι σύμφωνα με το μέγεθός τους, απετέλεσαν κύριο αντικείμενο των προτάσεων του Ευρωβουλευτή.
Η Κοινή Αλιευτική Πολιτική είχε αναθεωρηθεί ξανά το 2002 χωρίς, όμως, να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα καθώς οι αλιευτικοί στόλοι εξακολουθούν να υπερέχουν των αποθεμάτων με αποτέλεσμα τα χαμηλά κέρδη των επιχειρήσεων και τη μείωση  του ανταγωνισμού. Η αναθεώρησή της κρινόταν, συνεπώς, απαραίτητη ώστε να διατηρηθούν οι αλιευτικοί πόροι και να εξασφαλισθεί αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης για τους άμεσα εξαρτώμενους από τη θάλασσα εργαζόμενους.
Σήμερα εκτιμάται ότι έως και το 88% των πληθυσμών στις ευρωπαϊκές θάλασσες απειλούνται από την υπεραλίευση, δηλαδή αλιεύονται σε βαθμό που δεν επιτρέπει την ανανέωσή τους.